Geçmişte ne derdiler bilmiyorum hatta der miydiler onu da bilmiyorum. Hakikatten ne oldu da bu hale geldik? Hani geçmiş dedim ya işte o geçmişte, bu bile aklında yok iken, yahu ne oldu biz bu hale geldik?Tamam, haklısın bile diyemiyorum sana be insan. İnsanlık bu değil, insanlığı bırak canlı olmak bu değil. Bedenindeki en küçük organizma buradan yuhh çekiyor. Neyin insanlığından bahsettik biz!


Aslında biliyor musun, anlatmaktan vazgeçtim en iyisi yazmak. Ne bileyim, belki Süleyman DEMİREL tarzı, anlık bir reaksiyon gösterirsin. Bu sayede yazdığım tek bir kelime nur saçar. Kim bilir!


Araya Cem KARACA girdi, sende artık herkes gibisin. Şimdi araya ben girdim, hepimiz artık hiç gibiyiz.

Nasıl bir hiç onu da diyeyim,

Aklın sandığın şeyin çığlığını duymuyorsun, HİÇ. Bak beride kısılıp gözünden parça düşürdü biri, GÖRMÜYORSUN HİÇ!

Küfretti, aslında HİÇ alışkanlığı değilken. 

HİÇ olduk, kendine gel!

Neden bu hale düştüğümüzü sordurmaya zorladık kendimizi. Farkında değil miyiz, kendi yaşamımıza kattığımız hiçlikler aslında yaşamın her alanına hiçlik katıyor.Çalınmasın diye zincirlediğin beyni çöple dolduruyorsun. 

Yapma! 

Kendine gel CANLI.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Close